Ish presidenti i kroacisë Stjepan Mesic tha se Veljko Kadijevic, komandanti i kohës së luftës së Ushtrisë Popullore të Jugosllavisë i cili vdiq në ekzil, duhej të qe gjykuar për krime lufte.
Ish udhëheqësi i kroacisë Stjepan (Stipe) Mesic, i cili qe gjithashtu kreu i fundit i presidencës së Jugosllavisë më 1991, shprehu zhgënjimin e tij për faktin që Kadijevic, i cili vdiq të dielën në Moskë, nuk u hetua kurrë për akuzat për krime të ndodhura gjatë rrëzimit të Jugosllavisë.
Mesic akuzoi Kadijevic, i cili shërbeu si ministër i mbrojtjes nga viti 1988 deri më 1992 dhe komandoi Ushtrinë Popullore të Jugosllavisë (JNA) gjatë luftës dhjetëditore me Slloveninë dhe vitet e para të konflikti me Kroacinë, se përdori forcat e tij për të zhvilluar objektivat politike të udhëheqësit të Serbisë Sllobodan Millosheviç.
“Ai me siguri është fajtor për transferimin e disa pjesëve të mbetura të JNA-së në shërbim të Sllobodan Millosheviçit, në shërbim të krijimit të “Serbisë së Madhe”. Ai është përgjegjës për krimet e kryera nga ushtria… Më vjen keq që ai nuk u gjykua,” tha Mesic.
“Të gjithë gangsterët kriminelë në Kroaci dhe Bosnjë e Herzegocinë [gjatë luftërave atje] u furnizuan dhe raportuan drejtpërsëdrejti te Ushtria e Jugosllavisë ndërkohë që Kadijevic qe ministër i mbrojtjes dhe Gjenerali [Blagoje] Adzic qe shefi i shtabit. Që nga fillimi, ata të dy mbajnë përgjegjësi të drejtpërdrejtë për gjithçka ndodhi,” shtoi ai.
Gjenerali kroat në pension Antun Tus, një nga komandantët e fundit të forcave ajrore të Jugosllavisë para konflikti me Kroacinë, akuzoi gjithashtu Kadijevic për dhunën që shoqëroi kolapsin e vendit.
“Kadijevic qe me rol kyç si ministër i mbrojtjes në shpërbërjen e Jugosllavisë. Qe e qartë se Jugosllavia duhej të ndahej në mënyrë paqësore, por ai mori anën e politikave të Millosheviçit me përpjekjen për të ruajtur Jugosllavinë,” tha Tus.
Ai akuzoi Kadijevic se i mundësoi paraushtarakëve të serbisë të komanduar nga Zeljko Raznatovic (me nofkën Arkan), udhëheqësit të Partisë Radikale të Serbisë ojislav Sheshel dhe të tjerëve të hynin në territorin e Kroacisë dhe për rrjedhojë mbështeti “projektin e Serbisë së Madhe”.
Kadijevic u arratis në ekzil në Rusi më 2001 kur ai dyshoi se mund të arrestohej dhe të dërgohej për gjykim në Gjykatën Ndërkombëtare Penale për Ish-Jugosllavinë (ICTY).
Ai nuk u akuzua kurrë nga ICTY, por në fazat fillestare të aktakuzës së gjykatës së mbështetur nga OKB kundër Millosheviçit, ai u rendit si pjesë e një sipërmarrjeje të përbashkët kriminale për rolin e tij në luftën e Kroacisë. Gjithsesi gjykata vendosi të rrëzojë akuzat ndaj tij dhe zyrtarëve të tjerë jugosllavë dhe të përqendrohej te Millosheviçi.
Zagrebi ngriti tri padi ndaj Kadijevic për rolin e tij në luftën e Kroacisë dhe kërkoi gjithashtu ekstradimin e tij nga autoritetet e Rusisë në bazë të urdhërarrestit ndërkombëtar të Interpol, por Moska nuk e miratoi kurrë ekstradimin e tij.
Ai u akuzua për krime lufte kundër civilëve, të burgosurve të luftës dhe shkatërrimin e monumenteve kulturore dhe historike gjatë bombardimit të qytezave kroate të Vukovarit dhe Dubrovnikut nga Ushtria Popullore e Jugosllavisë (JNA).
Kadijevic i hodhi poshtë këto akuza, duke këmbëngulur se JNA veproi në mënyrë të ligjshme gjatë luftës.
“Çdo gjë që unë bëra dhe çdo gjë që ushtria ime bëri ndërsa unë isha ministër nuk qe krim lufte, qe mbrojtje, përpjekja jonë për të mbrojtur vendin,” tha ai.
