Veterani politik Sali Berisha do të bëjë një përpjekje për të rimarrë kontrollin e demokratëve të opozitës të shtunën, por duke e bërë këtë rrezikon ta ndajë partinë në dysh.
Stadiumi “Air Albania” i Tiranës me 22,500 vende do të presë një përballje të vështirë të shtunën, por nuk do të ketë futboll në horizont.
Në vend të kësaj, një ish-president dhe ish-kryeministër 77-vjeçar do të bëjë përpjekjen e tij për të marrë kontrollin e partisë që ai themeloi në vitin 1991 nga pasardhësi i tij 47-vjeçar.
Ngjarja e së shtunës – dhe një kongres rival një javë më vonë – shënon kulmin e një lufte të shëmtuar tre-mujore mbi lidershipin e Partisë Demokratike të opozitës.
Në një anë qëndron Berisha, pjesë e politikës shqiptare që nga rënia e komunizmit tre dekada më parë, dhe në anën tjetër është Lulzim Basha, njeriu që Berisha promovoi nëpër radhët e partisë dhe të cilit përfundimisht i dorëzoi frenat e partisë në vitin 2013.
Basha e përjashtoi Berishën nga grupi parlamentar i partisë në prag të seancës së parë të parlamentit në shtator, pas zgjedhjeve të përgjithshme të prillit që demokratët humbën ndaj socialistëve në pushtet për të tretën herë radhazi.
Basha lëvizi kundër ish-mentorit të tij pasi Shtetet e Bashkuara në maj e shpallën Berishën “persona non-grata”, duke përmendur përfshirje në “korrupsion madhor”, “shpërdorim të fondeve publike” dhe ndërhyrje në “procese publike”.
Tani Berisha dëshiron të rimarrë partinë e tij dhe thotë se 5,000 nga rreth 8,000 delegatët e partisë do të marrin pjesë në një “kongres” më 11 dhjetor për të rrëzuar Bashën, të organizuar në stadiumin kombëtar të futbollit të rinovuar rishtazi, sepse Pallati i Kongreseve është shumë i vogël.
Basha thotë se kongresi i vërtetë do të mbahet më 18 dhjetor, duke nxjerrë në pah një ndarje të thellë brenda partisë.
Afrim Krasniqi, ekspert politik dhe drejtor ekzekutiv i Institutit Shqiptar për Studime Politike, tha se në mungesë të kulturës së llogaridhënies dhe debatit, rivalitetet personale po e ndanin partinë.
“11 dhe 18 dhjetori nuk janë ditë asambleje për Partinë Demokratike, por ditë kur secili nga rivalët mban asamblenë e tij dhe merr drejtimin e pjesës së tij të një partie në krizë të thellë, që ka humbur orientimin dhe po përballet me rivalitete të brendshme për herë të parë që nga viti 1999”, tha ai për BIRN.
Kriza vetëm do të vazhdojë, tha ai.
Rrugët politike të ndërthurura
Pas 45 viteve sundimi stalinist, Berisha u bë presidenti i parë i Shqipërisë i zgjedhur në mënyrë demokratike në vitin 1992, por qeverisja e tij pesëvjeçare u shoqërua me akuza për shkelje të të drejtave të njeriut dhe manipulime zgjedhore.
Ai ra nga pushteti në vitin 1997 kur rënia e skemave piramidale shkaktoi muaj të tërë anarki dhe prishje të rendit publik.
Në vitin 2004, Basha ishte një nga fytyrat e reja të sjellë në parti nga Berisha në një përpjekje për të ndryshuar imazhin e saj dhe për të rifituar pushtetin. Në vitin 2005, Berisha e siguroi postin e kryeministrit me një fushatë kundër korrupsionit, e cila fitoi mbi votuesit e zemëruar për korrupsionin e përhapur nën udhëheqjen e socialistëve.
Nën mbikëqyrjen e Berishës, Basha u ngrit në post, duke u bërë përfundimisht kryebashkiak i kryeqytetit, Tiranës, në vitin 2011, kur mundi kryebashkiakun socialist Edi Rama në detyrë, i cili do të bëhej kryeministër në 2013.
“Që kur u fut në politikë, mënyra se si mundi Edi Ramën në zgjedhjet për kryebashkiak të Tiranës… dhe mënyra se si i shpëtoi të gjitha dështimeve të tij në PD, Basha ka qenë produkt i mentalitetit autokratik të Berishës”, tha analisti Andi Bushati për Euroneës.
Kur Berisha humbi zgjedhjet parlamentare të 2013 përballë socialistëve të Edi Ramës, ai u largua nga posti i kreut të partisë, por mbeti një figurë e fuqishme në prapaskenë. Megjithatë, pozicioni i tij mori një goditje të madhe nga sanksionet e njoftuara nga SHBA-ja, ndoshta aleati më i afërt perëndimor i Shqipërisë.
Pas disa javësh shmangie, Basha njoftoi se e kishte pezulluar Berishën nga grupi parlamentar i Partisë Demokratike.
Berisha, megjithatë, nuk tregoi asnjë shenjë se do të largohej në qetësi.
“E kuptoj që ka qenë nën presion, por ka vendime që njeriu nuk mund t’i marrë kurrë”, tha ai në televizion menjëherë pas deklaratës së Bashës.
Ish-lideri ka mbledhur mbështetës të zjarrtë në takime të organizuara në të gjithë vendin dhe ka fituar krahun rinor të partisë.
Megjithatë, problemet e Bashës po shtohen. Ai u përball me zemërimin e Forumit Rinor dhe Lidhjes Demokratike të Gruas të partisë pasi njoftoi se të dy forumet do t’i nënshtrohen zgjedhjeve të reja. Kreu i Forumit Rinor, Belind Këlliçi nuk e njohu vendimin e Bashës, duke iu bashkuar radhëve të Berishës. Edhe Lidhja Demokratike e Gruas e ka kritikuar thirrjen e Bashës për mbajtjen e zgjedhjeve të brendshme.
Vetëm një fitues – socialistët
Ajo që del triumfuese, fituesja e vërtetë, nga e gjithë kjo sagë është Partia Socialiste, thonë analistët.
Beteja Berisha-Basha është “një bekim për Ramën”, tha Edlira Gjoni, eksperte komunikimi në Tiranë.
Kryeministri, tha ajo për BIRN, po “ushqen” krizën duke u tallur me demokratët brenda dhe jashtë parlamentit dhe “në thelb thjesht po e injoron ekzistencën” e Berishës ose Bashës.
Gazetari politik Lutfi Dervishi tha se “mungesa e një opozite të fortë është lajm i mirë për Ramën, por lajm i keq për vendin”.
Por Krasniqi, i Institutit Shqiptar për Studime Politike, bëri një vërejtje të kujdesshme.
“Nëse zhvillimet në Partinë Demokratike e çojnë atë në ndarjen e saj në dy parti, Partia Socialiste do të dalë si përfituese kryesore”, tha ai. “Por nëse konflikti çon në një marrëveshje të re, me një ekip të ri drejtues në opozitë, atëherë kjo do të ketë një ndikim negativ në Partinë Socialiste”.
Pa një votëbesim të fortë ndaj Bashës, “mendoj se e ardhmja e Partisë Demokratike do të duket mjaft e paqëndrueshme”, tha Gjoni.
“Unë e kam thënë se Partia Demokratike duket më shumë si një OJQ e menaxhuar shumë keq; nëse gjërat vazhdojnë siç janë tani, duket se Partia Demokratike nuk do të jetë as një OJQ, por një gjë e së shkuarës.”
Dervishi u pajtua se as 11 dhe as 18 dhjetori nuk dukeshin të mundshme për t’i dhënë fund kësaj çështjeje.
“Pas dy asamblesh, Partisë Demokratike i duhet një e tretë”, tha ai. “Por e treta duket shumë larg.”
“Edhe nëse Partia Demokratike i mbijeton kësaj përplasjeje, ajo rrezikon të kthehet në një forcë politike që lufton për të mbajtur vendin e dytë. Por në politikë nuk ka medalje për ata që renditen të dytët.”
