Një nuse e ardhshme tregon rrugëtimin e saj drejt planifikimit të dasmës së dytë dhe më të rëndësishme të saj në një moshë madhore, ndërsa nxjerr në pah mendësinë ballkanase dhe sfidat e planifikimit. “Sapo e caktova se sa njerëz doja të ftoja në dasmën time, më duhej një vend për organizimin – por kjo rezultoi një prishës i planeve…”
“Epo, jemi të lumtur që interesohen për restorantin tonë, por… e keni parasysh,” ai ndaloi përpara se të vazhdonte: “Ne preferojmë të flasim direkt me nusen dhe dhëndrin. Ju jeni prindërit e…?” Pyetja u shoqërua me ngritje vetullash.
“Në fakt,” filloi i fejuari im: “Ne jemi prindër por… kjo nuk është për ndonjë nga fëmijët tanë”.
Ne shkëmbyem shikime dhe pastaj pamë këtë burrë të sjellshëm në dukje profesionist, përpara nesh, që sapo na kishte ofruar një filxhan kafeje përpara se të na lajmëronte për preferencat në negociata. Ne ndaluam dhe pastaj unë i thashë: “Ne JEMI nusja dhe dhëndri”.
Pastaj e kuptova përse kameramanët me pajisje të teknologjisë së lartë mbi shpatulla shkojnë diku; ata duhet të kapin me video këtë çast që meriton të postohet në kategorinë e videove qesharake. Pamja në fytyrën e tij burri, befasia e tij dhe turpi që në dukje na ofendoi, ishte e pakrahasueshme.
Ishte njëlloj kudo që shkonim dhe kalonim një pjesë të pasditeve dhe fundjavave për të gjetur një vend perfekt për dasmën.
Ndryshe nga gjuetia e datës, kjo ishte më shumë si procedura që ndjek kur zgjedh një vendtakim për punë. Kur organizoj një konferencë, kërkoj shërbime të mira të interpretimit, një lidhje të mirë interneti dhe pajisjet për prezantim; këto prioritete përcaktojnë vendin që do të zgjidhet. Vlera e parave është thuajse gjithnjë e fundit që kërkohet, pasi bën diferencën midis atyre që përmbushin kushtet e parametrave prioritare.
Ishte thuajse e njëjta gjë këtu. Paratë u llogaritën të fundit, por prioritetet ishin “paksa” ndryshe; ndriçimi zëvendësoi interpretimin, mundësitë e dekorimeve zëvendësuan internetin dhe ndjesa që më dha zëvendësoi pasjijet e prezantimit.
Ndaj, për t’i rënë shkurt, kishte shumë si këto lloj pyetjesh në proces dhe një varietet të madh përgjigjesh për to.
Mësova se “mbulesat e bardha të tavolinave bëheshin edhe më të bukura pasi kishin humbur pak ngjyrën, ngaqë ishin përdorur për mbi 20 vjet pa u zëvendësuar”.
Gjithashtu mësova se, megjithëse mund ta shoh me sytë e mi se 15 tavolina nuk mund (nuk ka shans, as që bëhet fjalë, as për një milionë vjet) të rregullohen në një dhomë të pozicionuara në formë rrethore, një pronar i etur për para do të lodhet shumë duke i zhvendosur ato, thjesht për të provuar se ka të drejtë – dhe të përfundojë duke provuar se unë kisha të drejtë.
Gjithashtu pashë që një vend mund të organizojë dasmën tënde, por – nëse ka më pak se 200 të ftuar – ata do t’i shërbejnë gjithashtu çdo të ftuarit tjetër që mund të dojë të hyjë – por të paktën jo në tavolinat e pronotuara nga ti.
Pashë gjithashtu një vend që ka pesë sallone dasmash nën një çati dhe një izolim aspak perfekt, duke ofruar një miksim fantastik të muzikës.
Ende, fituesi i kategorisë “së dështuar” ishte vendi ku nuk mund të hyje një ditë përpara dasmës por ku mund të shkosh sa më herët ditën e dasmës dhe ta dekorosh si të duash.
Ata thjesht harruan të thoshin: “dhe pastaj vrapo në shtëpi 15 minuta përpara dasmës, bëj një dush dhe vishur dhe bjer i vdekur në gjysmë të festës sepse je i rraskapitur deri atëherë!”
Epo, e menduam paksa, por nuk na u desh edhe aq gjatë për të zgjedhur. Ne vendosëm të linim një takim tjetër me disa prej tyre, t’i përfshinim në raundin dy.
“Pra, cila është data?” pyetën ata. “Ne po mendojmë për majin, këto dy data,” u përgjigjëm ne.
“Miiiiiirë,” tha ai dhe pastaj ndaloi, pa kalendarin: “Jemi të pronotuar në të dyja datat, por kemi një datë të lirë nga mesi i qershorit”.
Epo, jo, ky është Ramazani, nuk mund të funksionojë. Tjetri! Po ashtu edhe tjetri. Biseda shkoi thuajse njëlloj. Data që ne preferonim ishin pronotuar ndaj unë pyeta për data të tjera. Një, dy, tre, pesë data të mundshme përpara Ramazanit dhe (tani me pak entuziazëm), në përpjekje për datën time në korrik… Jo!
“Përse nuk doni një dasmë të mërkurën? E keni konsideruar shtatorin? Nëse doni atë datë, mund të mendoni për vitin e ardhshëm; do t’ju japë kohë të përgatisni diçka”.
Megjithatë, dy vendet që pëlqyem ishin të disponueshme për një nga datat në maj, ndaj shkuam në shtëpi, u ulëm dhe unë i rihyra operacionit të përzgjedhjes së datës.
Rillogarita gjithçka, lundrova në internet duke parë për domethënien, kontrollova të gjitha ditët e pushimit dhe datat me rëndësi, pas rreth tre ditëve isha gati të thosha: “në rregull, nëse duam majin, le të jetë kjo!”
Dhe, kështu, prindërit që nuk po martojnë ndonjë nga fëmijët e tyre por që janë nusja dhe dhëndri vetë më në fund e ndanë datën, që u përcaktua nga vendi, jo nga parametrat e mi. Sikur ta dija se sa rëndësi të madhe do të kishte vendi i dasmës në vendimin tim!
Klikoni këtu për të lexuar: Dasma ime ballkanase prej të rriture (1), Dasma ime ballkanase prej të rriture (2)
