“Ne u fejuam, gjetëm vendin, dinim datën dhe e kishim një ide se kë donim (apo duhej) të ftonim. Por në fund të fundit, a donim vërtet të martoheshim?”
“Në rregull, pra çfarë do të bëjmë me njerëzit?” e pyeta.
“Për çfarë e ke fjalën?”
“Dua të them, kë do të ftojmë?”
“Epo, ti do të ftosh 50 dhe unë 50, dhe kemi edhe 20 të tjerë shtesë, nuk e kuptoj për çfarë po pyet.”
“Nuk na duhet t’i kontrollojmë listat? Po sikur të dua të ftoj dikë që ty nuk të pëlqen?”
“Të lutem, ji më e qartë”, u përgjigj ai dhe rrëmbeu telekomandën (e kam thënë tashmë se kemi jetuar së bashku për ca kohë, sikur të jemi të martuar dhe zënka e vazhdueshme për telekomandën e provon këtë!).
Ia dëgjova fjalën; u ula në kompjuter dhe fillova të përgatisja listën time. Fillova me familjen, sigurisht, dhe po mendoja me vete: “Kjo do të jetë mjaft e shkurtër – thuajse të gjithë janë larguar nga jeta”. Është e trishtueshme të humbësh prindërit, vëllain, tezet, hallat, xhaxhallarët, dajat dhe të të kenë mbetur vetëm disa gjatë; kur martohesh e re, i ke thuajse të gjithë sepse ata janë ende të rinj. Por, kur e ke kaluar gjysmën e jetës, të afërmit ose janë shumë të vjetër për të marrë pjesë në këtë ngjarje ose në rastin tim janë larguar nga jeta.
Por pastaj u kujtova! Tezet, hallat, dajat dhe xhaxhallarët kanë ende fëmijët e tyre, fatmirësisht. Ndaj, nga ndjesia e mërzisë sepse mendova se nuk kisha kë të ftoja, u mbusha me gëzim. Kam shumë kushërinj dhe ata (në moshën time ose pak më të mëdhenj) kanë fëmijët e tyre dhe unë kam një fëmijë – do ta kem familjen me vete në këtë ditë. Jam e lumtur!
Ndaj, fillova të krijoj listën dhe shkrova e shkrova dhe mbusha 87 qeliza në tabelën time të Excel që kisha krijuar veçanërisht për të ftuarit dhe përgjigjet e tyre ndaj ftesës.
Çfarë të bëj tani? Iu ktheva bashkëshortit tim të ardhshëm dhe i thashë: “Si t’ia bëj që ka më shumë njerëz nga sa mund të ftoj?”
I qetë dhe i kthjellët, ai tha se duhet të fillojmë të shkruajmë të gjithë emrat edhe nga familja e miqtë e tij. Së shpejti kishim 230 njerëz në mendje por nuk mund t’i përballonim nga buxheti. Na duheshin shkurtime!
Është shumë bukur të kesh fëmijë të vegjël në fotot e dasmës, por a është aq interesante t’i kesh ata nëpër këmbë teksa qajnë dhe zemërohen ndërsa t’i përpiqesh të kërcesh? Jam një person i tmerrshëm nuk është çudi që edhe fëmija im në merr inat ndonjëherë.
Pra, nëse të ftuarit nuk sjellin fëmijë të vegjël, numri ulet në 195. Le të shpresojmë që të kenë kujdestar për fëmijët, cili është hapi tjetër?
Miqtë: kush nuk më ka ftuar për një bisedë, kafe, dalje natën apo gjithçka tjetër prej kohësh? Kush nuk më ka telefonuar për të më përshëndetur? Kush rri duke kritikuar gjithçka gjatë gjithë mbrëmjes? Kush mund të jetë problematik? I dua të gjithë miqtë e mi, edhe ata që nuk i kam parë prej kohësh dhe madje edhe ata që më zemërojnë. Si t’ia bëj për këtë?
Megjithatë e bëj. Edhe ai e bën. Numri ulet në 138.
Tani, pjesa më e vështirë: ose do të pranojmë aq sa planifikuam dhe kemi buxhetin ose do të gjejmë një zgjidhje. Le ta shohim edhe një herë familjen.
Me shumë vështirësi, ia dalim ta çojmë numrin në 130 dhe themi: “disa nuk do të pranojnë ose disa nuk do të jenë në gjendje të vijnë, ndaj do të jemi aq sa kemi planifikuar”.
Dhe, ja kështu, bëmë listën e parë. Iu ula afër, ai më rrethoi me krahët e tij dhe po shihnim listën e sapo printuar. Pastaj them: “Harrova dikë!”
Ai më sheh, hap sytë dhe pastaj e ul listën dhe thotë: “Telefonoi burrit të lokalit, pyete se cila është gjoba për anulimin”.
Unë ngriva! E heq unazën nga dora, e vë prap në kuti dhe ia lë në tavolinë përpara tij. Ai më sheh dhe pyet se çfarë po bëj. I them se kjo është gjëja e duhur për t’u bërë nëse ai nuk do të martohet. Shkojmë të flemë dhe mëngjesin tjetër ai më thotë ta vë sërish unazën sepse është fat i keq ta heqësh (ai e di se jam supersticioze). Ai thotë se nuk do ta prishë dasmën, thjesht mendon se nuk duhet të organizojmë një pritje. Dhe buzëqesh. E ka me të vërtetë apo thjesht e rimendoi vendimin gjatë natës? Ndoshta nuk do ta di kurrë.
Gjithnjë e kam pyetur veten përse njerëzit ndryshojnë mendje përpara martesës, por tani po filloj të kuptoj. Kriza jonë e parë kaloi. Epo, të paktën, kemi listën. Mendova: “Mund t’ia dal me ftesat, por nuk jam e sigurt nëse mund t’ia dal me mosdërgimin e ftesave”. Duhet të pres ndonjë krizë tjetër?
Pikëpamjet dhe opinionet e shprehura nga autorja e blogut nuk reflektojnë domosdoshmërisht opinionet dhe pozicionet e BIRN.
Klikoni këtu për të lexuar: Dasma ime ballkanase prej të rriture (1), Dasma ime ballkanase prej të rriture (2), Dasma ime ballkanase prej të rriture (3)
