Nusja ballkanase i hyn kërkimit të unazave të veçanta të martesës, ndërsa kupton që prej shekujsh burrat ishin të “padamkosur” sepse vetëm gratë kishin detyrimin t’i mbanin. Por çifti që pret të martohet së shpejti, bën një zgjedhje edhe më të lashtë…
Ideja e unazës martesore e ka origjinën nga Egjipti i lashtë. Shumë shekuj më parë, ato mbaheshin në Europë vetëm nga gratë – për të treguar se ishin të padisponueshme për burra të tjerë (por burrat nuk kishin asnjë shenjë).
Egjiptianët e shihnin rrethin si një simbol të përjetësisë, ndaj unaza nënkuptonte dashurinë që nuk merr kurrë fund mes një çifti. Mbahej në gishtin e unazës të dorës së majtë, pasi besohej se ka një venë speciale që lidhet direkt me zemrën, venën amoris. Ndaj, i mbanin gratë dhe ishin pjesa “e shënjuar” e çiftit, ndërsa bashkëshortët, të pashënjuar, kishin të drejtë të endeshin në treg derisa amerikanët prezantuan shkëmbimin e unazave, shënjimin e të dyve.
I zbulova të gjitha këto në internet kur po kërkoja për unazat e martesës. Unazat ishin një nga pak gjërat që nuk i kisha planifikuar shumë kohë më përpara se të takohesha me bashkëshortin tim të ardhshëm. Nuk e kam çuar kurrë mendjen te unazat e martesës.
Kështu po lundroja në internet duke parë foto të unazave. Kisha vetëm dy parametra: duhej të ishte flori i bardhë dhe të ishin ndryshe. Epo, kjo nuk e ngushtoi aspak kërkimin.
A e dini se sa rezultate mund të dalin për “unaza të floririt të bardhë të ndryshëm” online?
Miliona, nuk bëj shaka! Ka madje një mundësi që të keni shenjën e gishtit në unazë. Unazat janë të thjeshta, të ndërlikuara, të rënda, të lehta, thuajse të padukshme, shumë të dukshme dhe kështu me radhë; miliona unaza!
Fillova t’i mat pulsin të fejuarit tim për të parë se çfarë mendonte ai për unazat, nëse kishte ide, dëshira apo ëndrra. Mund ta keni mësuar deri më tani se ai ishte i lumtur ta bëja unë zgjedhjen. E vetmja gjë që tha ishte: “ti e di, nuk do ta mbaj gjithnjë prej punës, ndaj zgjidh çfarë të të bëjë TY të lumtur”.
Por nuk desha të isha e vetmja e lumtur. I tregova atij disa foto. E çova edhe në disa dyqane. Diskutuam. Nuk nxorrëm gjë në dritë.
“Kur të mos e kesh në gisht, do ta vësh në qafë me një zinxhir të bukur? Nuk dua që gratë e tjera të mendojnë se je i lirë për t’u rrëmbyer”, i thashë një natë.
Ai më hodhi një shikim nga i cili e kuptova se sa i tmerruar ishte nga ajo që unë mund të shndërrohesha. Mendova:
“Sa e pasigurt duhet të jesh të bësh një pyetje të tillë idiote?!” Dhe unë nuk jam e pasigurt! Jam një grua e fortë, e pavarur, që të vjen hakut, e gatshme për gjithçka në jetë.
Si mund të bëja një pyetje të tillë? U tkurra disi përballë tij. U turpërova nga ajo që kishte dalë prej gojës sime.
Ai më pa sërish, këtë herë me një buzëqeshje të madhe dhe shikim të dashur dhe tha: “do t’i bëjmë tatuazh dhe unë nuk do ta heq kurrë”.
Unazat tona të martesës do të jenë gjithnjë aty dhe janë të bukura. Do të kemi edhe prej floriri dhe do të kombinohen. Ato nuk do të jenë shik, të shtrenjta, unike, vepër arti apo gjëra si këto, por vetëm rrathë të përjetësisë, për të plotësuar bojën, që është aty për të qëndruar dhe për të na kujtuar se çfarë jemi bërë.
Klikoni këtu për të lexuar: Dasma ime ballkanase prej të rriture (1), Dasma ime ballkanase prej të rriture (2), Dasma ime ballkanase prej të rriture (3); Dasma ime ballkanase prej të rriture (4), Dasma ime ballkanase prej të rriture (5), Dasma ime ballkanase prej të rriture (6), Dasma ime ballkanase prej të rriture (7), Dasma ime ballkanase prej të rriture (8), Dasma ime ballkanase prej të rriture (9).
