Ana jugore e liqenit të Shkodrës përshkohet nga një rrugë e ngushtë malore që ofron panorama të këndshme për këdo që ka durim të ecë ngadalë.
Ndryshe nga ana veriore, ana jugore e ligjenit të Shkodrës është në përgjithësi e thyer, ku mali bie drejtpërsëdrejti në liqen dhe një numër shkëmbinjsh dalin mbi ujërat e cekëta të liqenit duke krijuar peizazhe të shumta.
Një rrugë e ngushtë malore nis nga fshati Virpazar në cepin perëndimor të liqenit dhe ngjitet tre herë në lartësinë e malit para se të zbresë në luginën e Bunës pranë pikës kufitare të Muriqanit. Zona e Virpazarit është një mrekulli natyrore më vete me kanalet që të shpien në liqen të mbushura me lule uji, zogj dhe varka të vogla peshkatarësh, ndërkohë që vetë fshati nuk ofron ndonjë gjë shumë tërheqëse.
Më tutje përgjatë rrugës, peizazhi malor thyhet me liqenin përgjithësisht shumë të qetë, ndërsa në një ditë të kthjellët në distancë mund të dallohen Alpet e Shqipërisë.
Në fund, fshatrat Besa e Boboshti ofrojnë spektaklin e një pylli masiv gështenjash.
Rruga 60 kilometra e gjatë nga Virpazari për në Muriqan kërkon afërsisht dy orë për t’u përshkruar me makinë ndërsa vizitori mund të zgjedhë një nga pak fshatrat liqenorë për të ndaluar për pushim.
