Mbeten “tinguj njerëzorë”, ata që “krijojnë” instrumentistët pjesëmarrës, duke na bërë të provojmë dhimbjen, zemërthyerjen, trazimin, qetësinë, vrullin, humorin, urrejtjen, zhgënjimin, zemëratën, dashurinë, çmendurinë, vdekjen, ringjalljen.
Mbeten në vesh vepra të dhomës nga kompozitorë të njohur (Haydn, Schubert, Schuman, Dvorak, Brahms, Bartok, Martinō), por edhe vepra që, megjithë përsosjen, luhen pak (Quartet no. 2, op. 36- Britten, Sonata për violinë dhe cello-Ravel), duke përfshirë këtu edhe një kompozitore thuajse të panjohur në Shqipëri por tepër të veçantë: Germaine Tailleferre me Kuartet harqesh. Shpaloset jo aq historia e një krijimtarie muzikore kanonike, por përmasa bashkëkohore e saj, mënyra si e rijetëzojnë në çastin performativ artistë si Jonian Kadesha, Pablo Hernán Benedí, Lily Francis, Vashti Hunter, Tim Posner, Andrei Gologan, Noam Greenberg, Joaquin Clemente Riera.
Mbetet kënaqësia kur muzikantë të tillë, me përvojë në skenat më prestigjioze europiane, luajnë bashkë me studentë të Universitetit të Arteve; interpretimi vjen si rezultat i bashkëndarjes së dijeve muzikore e interpretative përmes master-class-ve. Ndjehej energjia e mirë e të punuarit së bashku pavarësisht ndryshimit të përvojave të të dy palëve.
Mbetet dëshira për të parë më shumë studentë në sallë, si dikur kur nuk linim koncert pa shkuar, duke u ulur në shumë raste edhe te shkallët sipër, sepse nuk gjenim vend në sallë poshtë. Por edhe dëshira për të parë në sallë më shumë muzikantë të skenës shqiptare të ndjekin këtë festival.
Mbeten detaje të tilla si ai që shumë kompozitorë shqiptarë ndjekin koncertet vetëm kur u luhet vepra.
Mbetet po ajo energji e sinergji muzikantësh e cila vjen si rezultati i asaj pune kostante me tingullin si dije e trupëzuar, ku nuk e gjen ku mbaron instrumenti e ku fillon njeriu.
Mbetet po ai “grup miqsh” të vjetër e të rinj, që luajnë me hir, finesë e dashuri për atë që bëjnë; që pasi kanë mbaruar së luajturi pjesën e tyre, nuk rrinë prapa skene, por zhvendosen në sallë për të dëgjuar miqtë e tjerë që luajnë; dhe kështu këmbehen vazhdimisht. Në fund të fundit kjo është e përveçmja e muzikës: të duash të dëgjosh!
Mbetet po ai publik që i mirëpret artistët e këtij festivali për të tretin vit, si komunitet dëgjuesish; që është aty natë pas nate, për t’u bërë pjesë e udhëtimeve dhe po ashtu e mbërritjeve; që kërkon të sfidojë mundësitë e dëgjimit dhe po aq të sfidohet prej këtyre mundësive.
Mbetet zgjedhja për të ofruar falas një përvojë të tillë muzikore, pa bileta por me përgjegjësi profesionale.
Mbetet modestia e thjeshtësia e artistëve në përfundim të koncerteve, për të të falenderuar ty që ishe në sallë. – Mbetet festivali nën simbolikën e “Itakës”, poezisë së Kostandin Kavafis që u lexua në hapjen e tij nga Violeta Kadesha. Festivali jo si mjet; por si qëllim; si Itaka që të fal udhëtimin e bukur, atë pa të cilin s’do “kishe për të dalë në udhë”, që të bën të urtë e më përvojë, që të kuptosh se çfarë është Muzika.
