Lufta barbare e presidentit rus Vladimir Putin ndaj Ukrainës duket se e ka zgjuar Gjermaninë nga gjumi i saj i pas Luftës së Ftohtë, me një ndryshim dramatik në politikën e jashtme dhe të mbrojtjes që tregon një njohje të re të mosbesueshmërisë së Rusisë si partnere dhe sfidave më të gjera të sigurisë me të cilat përballet Evropa. Por a mund të përballojë qasja më e ashpër e Gjermanisë një krizë të dhimbshme dhe të zgjatur, apo zërat akomodues do të rifitojnë terren, duke nxitur pranimin e realiteteve në terren?
Nuk ka dyshim për vendosmërinë e përgjigjes së Gjermanisë ndaj pushtimit rus. Përtej ndalimit të projektit të gazsjellësit Nord Stream 2, kancelari Olaf Scholz ka njoftuar një rritje prej 100 miliardë euro (109 miliardë dollarë) në shpenzimet e mbrojtjes këtë vit dhe ka rënë dakord të dërgojë armë – jo vetëm helmeta – për luftëtarët ukrainas.
Për më tepër, Gjermania ka marrë pjesë në vendosjen e sanksioneve gjithëpërfshirëse perëndimore që synojnë të izolojnë Rusinë dhe të shkaktojnë dhimbje maksimale ekonomike. Më thelbësisht, Gjermania më në fund duket se e ka braktisur besimin e saj të gjatë se dialogu është mënyra e vetme për t’u marrë me Kremlinin.
Fuqia e sapogjetur e Gjermanisë, e cila është mirëpritur në të gjithë Evropën, nuk ishte aspak e garantuar. Për dekada, qasja e Gjermanisë ndaj gjeopolitikës kishte theksuar afrim dhe angazhim ekonomik, me politikën e saj ndaj Rusisë që përfaqësonte një lloj vazhdimësie të gabuar të Ostpolitikës së Republikës Federale të epokës së Luftës së Ftohtë. Kjo vazhdoi përmes pushtimit rus të Gjeorgjisë në 2008, rrëzimit të saj në 2014 të MH-17, një avion pasagjerësh që kalonte mbi Ukrainën lindore dhe pas helmimit nga Kremlini të kundërshtarëve politikë si Alexei Navalny, i cili u kurua për një sulm me agjent nervor në një spital gjerman.
Gjermania nuk ishte e vetmja në një qasje të butë ndaj Rusisë. Mbretëria e Bashkuar ka tërhequr vazhdimisht – dhe me dëshirë – paratë e errëta të oligarkëve rusë. Në këtë kuptim, sanksionimi i oligarkëve si Roman Abramovich nga Britania përbën gjithashtu një ndryshim të dukshëm.
Por, historikisht, Gjermania ka qenë në qendër të ngatërresave politike të Evropës. Kjo ishte shpesh për keq: Gjermania vazhdimisht ka prishur ekuilibrin e fuqisë së Evropës, duke çuar në konflikt dhe gjakderdhje të pashembullt, gjë e cila kulmoi në Luftën e Dytë Botërore. Por me krijimin e Komunitetit Evropian të Qymyrit dhe Çelikut në vitin 1951, i cili lidhi Gjermaninë dhe Francën, roli i vendit u transformua.
Që nga mandati i kancelarit Konrad Adenauer në vitet 1950 dhe fillimi i viteve 1960 deri te kancelarin Helmut Kohl në vitet 1980 dhe 1990, thuhej se Gjermania do t’i gjente interesat e saj në interesat e projektit evropian. Integrimi ishte e vetmja rrugë e imagjinueshme për një paqe të qëndrueshme evropiane dhe Gjermania ishte thelbësore për arritjen e këtij qëllimi.
Pas ribashkimit në vitin 1990, Gjermania përdori fuqinë dhe aftësinë e saj ekonomike për të qenë qendër unike e fuqisë në Evropë, gjë që i mundësoi asaj të përcaktojë axhendën e BE-së – dhe, rrjedhimisht, trajektoren – për dekada me radhë.
Por lidershipi i Gjermanisë ishte gjithmonë selektiv. Ai përdori ndikimin e tij – të zgjeruar nga një presidencë e BE-së – për të bërë presion për përfundimin e një marrëveshjeje investimi BE-Kinë vetëm një muaj përpara ardhjes në pushtet të presidentit amerikan Joe Biden vitin e kaluar. (Ajo marrëveshje është tani në harresë, nuk ka gjasa të ratifikohet nga Parlamenti Evropian së shpejti.) Gjermania gjithashtu vazhdoi me projektin Nord Stream 2, pavarësisht shqetësimeve të aleatëve të saj.
Megjithatë, në fushat që tërhoqën më pak interes gjerman, si unioni bankar, BE-ja mbeti kryesisht pa drejtim. Kjo dinamikë është ajo që e shtyu ish-ministrin e jashtëm polak Radoslaw Sikorski të deklaronte në vitin 2011 se kishte më pak frikë nga fuqia e Gjermanisë sesa nga pasiviteti i saj. Në fakt, lidershipi selektiv i Gjermanisë e pengoi BE-në të ecte përpara në mënyrë strategjike dhe e la atë të varur nga ndërmjetësimi personal i ish-kancelares Angela Merkel, e cila vitin e kaluar përfundoi mandatin e saj 16-vjeçar.
Në këtë kuptim, Putini i ka bërë një nder Perëndimit. Duke nisur një pushtim brutal dhe të paprovokuar të Ukrainës dhe duke kërcënuar Perëndimin me përshkallëzim bërthamor, ai ka tronditur vetë themelet e rendit të pasluftës – dhe ka zgjuar Gjermaninë nga ëndrra e saj për Wandel durch Handel (ndryshim përmes tregtisë). Nëse ndryshimet e fundit të politikave të tyre janë indikacion, atëherë, ne do të shohim një formë më gjithëpërfshirëse dhe më strategjike të politikës gjermane.
Por vendet perëndimore që i vendosin sanksione Rusisë do të përballen gjithashtu me kosto të larta, nga rritja e ulët deri te faturat e larta të energjisë. Rimëkëmbja pas pandemisë mund të fshihet në pjesën më të madhe të Evropës. Me kalimin e kohës, kjo – së bashku me frikën ekzistenciale të krijuar nga kërcënimet e panumërta bërthamore të Putinit – mund të gjenerojë presion të konsiderueshëm mbi liderët evropianë për të kërkuar normalizimin e marrëdhënieve me Rusinë. Qeveria gjermane e koalicionit nuk do të jetë përjashtim.
Putini do ta shihte çdo ndryshim të tillë si një demonstrim tjetër të dobësisë së Perëndimit, gjë që do ta ftonte ata të bënte lojëra gjithnjë e më të guximshme. Kjo është arsyeja pse Perëndimi, me Gjermaninë si një lojtare kryesore, duhet të qëndrojë i vendosur në mbrojtjen e vlerave të tij dhe për të kundërshtuar agresionin e paligjshëm të Rusisë, pavarësisht kostove të kësaj. Përndryshe, herët a vonë, ne do ta gjejmë veten edhe një herë duke jetuar në një botë ku, siç ka thënë historiani athinas Thukididi, “të fortët bëjnë atë që munden dhe të dobëtit vuajnë atë që duhet”.
Marrë me autorizim nga Project Syndicate. Nuk mund të ripublikohet pa lejen e Project Syndicate. Germany Awakens
