Fitorja e Donald Trump në zgjedhjet presidenciale të javës së kaluar në SHBA i ka bërë shumë liderë botërorë të ndihen të dëshpëruar. Liderët evropianë druhen se ai do t’i intimidojë ata për çështje që variojnë nga tregtia deri te shpenzimet e mbrojtjes, ndërsa ata në Amerikën Latine janë të tmerruar se ai do t’i ndëshkojë ata për flukset e imigracionit. Në Lindjen e Mesme, megjithatë, reagimi ka qenë më i përzier. Disa liderë janë të zhgënjyer, të tjerë të gëzuar. Por ata që po brohorasin tani mund të kërkojnë një udhëheqës më pak kapriçioz sapo Trump të marrë në dorëzim detyrën.
Sundimtarët autoritarë si presidenti egjiptian Abdel Fattah el-Sisi dhe presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan do të përfitojnë më shumë nga një mandat i dytë i Trump. Trump i ka lavdëruar të dy burrat, duke iu referuar el-Sisi-t si “diktatori i tij i preferuar” dhe duke e quajtur veten një “tifoz të madh” të Erdoganit dhe kështu ka të ngjarë të mos u bëjë presion atyre mbi të drejtat e njeriut dhe vlerat demokratike, siç kanë bërë administratat e mëparshme amerikane. Këta liderë do të jenë të kënaqur me qasjen laissez-faire të Trump ndaj politikës së jashtme dhe mungesën e interesit për detajet. Dhe për shkak se Amerika ka një suficit tregtar me Egjiptin dhe një deficit të vogël me Turqinë, ata nuk do të tërheqin zemërimin e administratës së tij lidhur me tregtinë, ndryshe nga Gjermania, Japonia dhe Koreja e Jugut.
Sheikdomët e Gjirit Persik do të përfitojnë gjithashtu nga një presidencë e Trump. Ndryshe nga el-Sisi dhe Erdogan, liderët e Bahreinit, Arabisë Saudite dhe Emirateve të Bashkuara Arabe kërkojnë një politikë të jashtme të fortë të SHBA-së për të dobësuar ndikimin iranian. Rinisja e retorikës së ashpër të Trump dhe fushata e “presionit maksimal” kundër Iranit do të kënaqte monarkinë sunite të Bahreinit, në veçanti, sepse ka të ngjarë të shpërqendrojë mullahët nga qëllimet e tyre për të trazuar shumicën shiite të ishullit të vogël. Shtetet e Gjirit janë gjithashtu të pozicionuara mirë për të shfrytëzuar natyrën transaksionale të Trump dhe prirjen e tij për ekzibicionizëm: ato mund të njoftojnë marrëveshje miliarda dollarësh armësh pa asnjë qëllim për të vazhduar.
Aleatët e tjerë të SHBA-së në rajon do të vuajnë. Republikanët do të godasin ashpër Katarin për mbështetjen e Hamasit dhe grupeve të tjera islamike. Dhe të dërguarit amerikanë nuk do të udhëtojnë më lart e poshtë sa në Jerusalem dhe në Bejrut për t’i dhënë fund bombardimeve të Libanit.
Por humbësi më i madh i presidencës së Trump mund të përfundojë duke qenë Partia Siriane e Bashkimit Demokratik kurd (PYD). Grupi është dega siriane e Partisë së Punëtorëve të Kurdistanit Turk, e cila ka luftuar një kryengritje të përhershme kundër qeverisë së Turqisë që nga viti 1984, dhe së fundmi vrau pesë persona në një kompani hapësire ajrore në Ankara.
Neveria e Trump ndaj dislokimeve të trupave amerikane, së bashku me dashurinë e tij për Erdoganin, mund ta shtyjë atë të kujtojë rreth 900 ushtarë të vendosur në Siri. Me sa duket, atje për të parandaluar rilindjen e Shtetit Islamik, ata gjithashtu mbrojnë PYD-në nga Siria dhe Turqia. Një PYD, të cilës i mungon mbështetja e SHBA-së në terren dhe i frikësohet një sulmi turk, ka të ngjarë të kërkojë nga forcat ruse ose siriane që ato të rivendosen në kufi. Për këtë arsye, Siria mund të përfitojë indirekt nga një administratë Trump.
Por kundërshtarët e Amerikës – Irani dhe Hamasi dhe Hezbollahu – duhet të jenë më të shqetësuar për kthimin e Trump në Shtëpinë e Bardhë. Trump ka të ngjarë t’i japë kryeministrit izraelit Binyamin Netanyahu carte blanche, duke hequr disa kufizime që presidenti amerikan Joe Biden ka vendosur në një përpjekje të dështuar për të parandaluar një luftë më të gjerë. Zbulimi i fundit i një komploti iranian për të vrarë Trump-in me siguri do të nxisë zemërimin e tij dhe madje mund të ndikojë në reagimin e tij. Është e vështirë të imagjinohet që Trump të kundërshtojë sulmet izraelite ndaj naftës iraniane dhe infrastrukturës bërthamore, ose të shprehë ankth për masakrën civile në Gazë ose dhunën në rritje nga kolonët izraelitë në Bregun Perëndimor.
Gjatë mandatit të parë të Trump, Netanyahu thjesht donte që ai ta linte Izraelin të qetë – gjithçka do të shkonte pa probleme për sa kohë që ai nuk promovonte një shtet palestinez ose nuk kritikonte zgjerimin e vendbanimeve në Bregun Perëndimor. Por Izraeli tani ka nevojë për mbështetje të fuqishme amerikane për politikat e guximshme që Netanyahu ka ndjekur.
Trump pa dyshim do të jetë i lumtur t’i nënkontraktojë Izraelit një luftë kundër Iranit. Por nëse mullahët përgjigjen duke shënjestruar interesat amerikane, Trump mund të fajësojë Netanyahun për tërheqjen e tij në llojin e konfliktit që ai gjatë fushatës së tij elektorale u zotua të shmangte. Dhe kur Netanyahu refuzon premtimet e tij – siç bëri me Biden, i cili thuhet se u përgjigj duke e quajtur atë “një gënjeshtar të ndyrë” dhe “një djalë të keq” – Trump do të jetë po aq i zemëruar, në mos edhe më shumë.
Është një akt që Trump e njeh mirë. Pasi Netanyahu deklaroi qëllimin e tij për të aneksuar vendbanimet në një event në Shtëpinë e Bardhë në vitin 2020, një Trump i zënë në befasi me sa duket tha: “Ndihem i pisët” dhe mendoi të mbështeste rivalin e tij politik. Biden e ka toleruar fshehjen e qëllimeve të vërteta të Netanyahut, sepse ai e di se dobësimi i boshtit iranian është në interesin e Amerikës. Trump mund të mos jetë aq i kuptueshëm.
Kthimi i Trump në Shtëpinë e Bardhe do të trondisë politikën e jashtme të SHBA-së, jo më pak në Lindjen e Mesme. Një rajon që ka duruar luftëra, revolucione dhe kryengritje xhihadiste mund t’i mbijetojë një bullizuesi në Shtëpinë e Bardhë. Por mbetet për të parë nëse aleatët dhe kundërshtarët e Amerikës do të fitojnë dhe do të humbasin në masë të barabartë.
Marrë me autorizim nga Project Syndicate, 2016. Ripublikimi mund të bëhet vetëm me lejen e Project Syndicate. Trumpian Turmoil Is Coming to the Middle East
